Islam Tarihi - 3. Sayfa

Hz. Peygamber’in Savaştan Önce Cihada Teşvik Etmesi ve Umeyr b. Humam’ın Konuşması

- Hz. Enes şöyle anlatıyor: Hz. Peygamber, Büsbüs adlı sahabiyi Kureyş kervanının durumunu öğrenip haber getirmek üzere gözcü olarak gönderdi. Büsbüs bu görevi yerine getirdi ve Medine’ye döndü. Haber vermek için geldiğinde evde Hz. Peygamber’le benden başka hiç kimse yoktu. Ancak Hz. Peygamber’in hanımlarından bazıları varmıydı bilmiyorum. Büsbüs öğrenebildiklerini anlattı. Bunun üzerine Hz. Peygamber çıkıp

“Bizim bir hedefimiz vardır. Kimin devesi hazırsa bizimle gelsin!” buyurdular. O zaman bazı kimseler

“Şu anda develerimiz Medine’nin dış mahallelerinde bulunmaktadır. İzin ver de gidip getirelim!” dediler. Hz. Peygamber de

“Hayır, o kadar bekleyemeyiz. Develeri hazır olanlar binsin!” dediler. Sonra ashabıyla birlikte yola çıkıp müşriklerden önce Bedir’e vardılar. Daha sonra da müşrikler geldi. Hz. Peygamber ashâbına

“Sakın ben izin vermeden hiç kimse herhangi birşeye teşebbüs etmesin!” buyurdular.

Kureyş müşrikleri müslümanlara yaklaştığında Hz. Peygamber sahabilerine

“Haydi, genişliği gökler ve yer kadar olan cenneti kazanabilmek için kalkınız!” buyurdular. Hz. Peygamber’in bu sözleri üzerine Umeyr b. Hümam el-Ensarî

“Ey Allah’ın Rasûlü! Cennetin genişliği gökler ve yer kadar mıdır?” diye sordu. Hz. Peygamber de

“Evet!” dediler. Bunun üzerine Umeyr

“Oh! Oh!” deyince Hz. Peygamber

“Niçin böyle söyledin?” diye sordu. Umeyr de

“Ey Allah’ın Rasûlü! Başka birşey için değil, ancak o cennet ehlinden olmayı ümit ettiğimden böyle söyledim” dedi. Hz. Peygamber’se

“Sen cennet ehlindensin” buyurdular. Bu sözlerden sonra Umeyr, sadağından birkaç hurma çıkarıp şunları söyledi:

“Bunları bitirinceye kadar hayatta kalacak olursam bu benim için uzun bir süre olacaktır”. Sonra da elindeki hurmaları attı ve şehit düşene dek savaştı.[1]

- Sonra Hz. Peygamber kalkarak ashâbını cihada teşvik edip şöyle buyurdular:

“Muhammed’in nefsini elinde tutana yemin ederim ki, içinizden kim onlarla savaşırken sabır ve metânet gösterir; mükâfaatını yalnızca Allah’tan bekleyerek ve kaçmaksızın şehit düşerse Allah Teâlâ onu cennete iletir”. Benî Selime kabilesinden Umeyr b. Hümam o sırada elindeki hurmaları yiyordu. Bu sözleri işitince

“Oh! Oh! Benimle cennete girişim arasında Kureyş’in beni öldürmesinden başka bir engel yoktur değil mi’?” dedi ve elindeki hurmaları attı. Sonra da kılıcını çekerek şehit düşene kadar kafirlere kılıç çaldı.[2]

- Umeyr savaşırken şu şiirleri okuyordu: “Cihatta sabır ve metânet göstererek Allah’a doğru ilerlemekteyim. Bu yolda takva, Allah rızası ve âhiret için yapılan amellerden başka da azığım yoktur. Zaten içinde takva, doğruluk ve hidâyet bulunmayan azıklar tükenmeye mahkumdur.”[3]