Abdullah B - İslam Tarihi - 79. Sayfa

Abdullah b. Uneys’in Cihad Ederken Namaz Kılması

- Abdullah b. Uneys şöyle anlatıyor: Hz. Peygamber beni çağırdı ve

“Kulağıma geldiğine göre Halid b. Süfyan b. Nubeyh, El-Huzeli benimle savaşmak için Araplar’ı etrafına topluyormuş. Şimdi Urane’deymiş, git onu öldür” dedi. Ben,

“Onu bana tarif et” dedim. Bana,

“Onda bir titreme vardır” dedi. Bunun üzerine kılıcımı alarak yola çıktım. Kendisi Urane’de, beraberinde kadınlar olduğu halde durmuş. Onlar için bir yer yapıyordu. Onu gördüğümde Resûlullah’ın bana bahsettiği gibi bir titreme vardı. İkindi namazı olunca ona doğru ilerledim ve belki aramızda çarpışma olur da namazı kılamam diye, yürürken işaretle namazımı kıldım. Yanına vardığımda bana,

“Sen kimsin?” dedi. Ben de,

“Şu adamla savaşmak için, Araplar’ı topladığını işiten ve sana yardıma gelen bir Arab’ım” dedim. Bana,

“Evet, bunun için hazırlık yapıyorum” dedi. Sonra bir fırsat buluncaya kadar onu oyaladım. Fırsat bulunca da kılıçla onu öldürdüm. Üzerine kapanmış kadınları arasında yere serilmiş halde bırakıp çıktım. Hz. Peygamber’in yanına geldiğimde bana,

“Yüzün şendir” dedi.

“Evet ey Allah’ın Resûlü, onu öldürdüm” dedim.

“Doğru söylüyorsun” deyip beni alarak evine götürdü ve bana bir asa vererek,

“Al şu asayı yanında sakla” dedi. Ben asayı alarak dışarı çıktım. Arkadaşlar,

“Bu asa nedir?” dediler. “Hz. Peygamber verdi ve “Yanında sakla” diye emretti, dedim. Bana,

“Dönüp sebebini sor” dediler. Ben de dönüp,

“Ey Allah’ın Resûlü, bu asayı bana niçin verdin?” dedim. Bana,

“Kıyamet günü aramızda bir alâmet olması için. Kıyamet günü çok az kimsede asa bulunur” dedi.

Abdullah ölünceye kadar asayı yanından ayırmadı. Öldüğünde vasiyeti gereği asa kefeni içine konarak onunla beraber defnedildi.[1]