Islam Tarihi - 127. Sayfa

Hz. Peygamber’in Savaşta öldürdüğü Kişinin Eşyalarını Ebu Katâde’ye Vermesi

- Ebu Katâde şöyle anlatıyor: Huneyn savaşında Hz. Peygamber’le birlikteydim. Düşmanla karşı karşıya geldiğimizde ilk anda müslümanlar dağılarak kaçmaya başladılar. Bu sırada bir müşriğin müslümanlardan birine yüklenip ona vurduğunu gördüm. Hemen koşup adamın omuzuna bir darbe indirdim. Kılıcım zırhı keserek onu yaraladı. Adam diğer müslümanı bırakıp bana döndü ve beni öyle bir sıkı şekilde kucakladı ki öleceğimi sandım. Sonra öldü ve ben de böylece kurtulmuş oldum. Bundan sonra da Hz. Ömer’e yetişip

“Müslümanlara ne oluyor ki Peygamberi bırakıp kaçıyorlar?” dedim. Hz. Ömer,

 “Allah’ın dilediği böyleymiş” dedi.

Sonunda müslümanlar toparlanarak savaşı kazandılar. Bunun üzerine Hz. Peygamber

“Kim müşriklerden birini öldürmüşse onun araç ve gereçleri kendisine aittir” buyurdular. Bu söz üzerine ben ayağa kalkarak

“Kim benim için şahitlik yapar?” diye sordum ve yerime oturdum. Hz. Peygamber sözlerini bir kere daha tekrar ettiler. Ben de kalkıp aynı sözümü yine söyledim. Hz. Peygamber üçüncü kez sözlerini tekrarlayınca ben de üçüncü kez aynı hareketi yaptım. Bu dördüncüsünde de böyle oldu. O zaman Hz. Peygamber bana dönüp

“Ey Ebâ Katâde! Niçin böyle yapıyorsun?” diye sordular. Ben de ona başımdan geçenleri anlattım. O zaman orada bulunanlardan birisi

“Doğru söylüyor!” dedi ve sonra “Öldürdüğü kişinin araç ve gereçleri şu anda benim yanımdadır. Ona birşeyler verin de bunlar bende kalsın!” diye ilave etti. Hz. Ebubekir kalkarak

“Hayır, Allah’a yemin ederim ki bu olamaz. Allah’ın arslanlarından birisi kendisi ve Rasûlü için savaşıp birisini öldürecek; sonra da o öldürdüğü kişinin eşyaları sana verilecek, böyle şey olmaz” dedi. Bunun üzerine Hz. Peygamber

“Ebubekir doğru söyledi!” buyurduktan sonra adama dönüp “Yanında bulunan şeyleri Ebu Katâde’ye ver!” diye emretti. Böylece onun yanında bulunan araç ve gereçler bana verildi. Bunlarla Benî Selîme kabilesinden bir bahçe satın aldım ki müslüman olduktan sonra kazandığım ilk mal budur.[1]