Islam Tarihi - 103. Sayfa

Hz. Ebubekir, Hz. Ömer ve Zeyd b. Sabit (r.a..) Arasında Kur’an’ın Toplanmasıyla İlgili Geçen Konuşma

- Hz. Ebubekir bana haber gönderdi. Yemame savaşının cereyan ettiği bir dönemdeydi. Yanında Hz. Ömer vardı. Dedi ki:

“Ömer bana geldi. Şu Yemame savaşında Kur’an okuyan kurra alimlerinin çokça şehid olduğunu, diğer savaş meydanlarında Kur’an okuyan, ezberleyen, hıfzeden kurra alimlerinden kimse kalmamış olmasından korkuyor. Eğer böyle olursa Kur’an ortadan kaybolur. Onun için Kur’an’ı bir araya topla” dedi. Ben de Ömer’e

“Biz Peygamber’in yapmadığı bir şeyi nasıl yapabiliriz!” dedim. Ömer bana

“Ey Ebâbekir! Kur’an’ı derlemek yemin ederim hayırlıdır!” dedi ve beni ikna etmeye çalıştı. “Allah onun göğsünü açtığı gibi, konuya benim de göğsümü açtı” dedi. Bu sırada Ömer de Ebubekir’in yanında hiç konuşmadan duruyordu. Ebubekir bana

“Sen genç ve akıllı bir insansın. Seni herhangi bir noktada itham etmiyoruz. Sen Peygamber için vahyi yazıyordun. O halde Kur’an’ı derle” dedi. Allah’a yemin ederim, eğer Ömer bana bir dağı yerinden kaldırmamı teklif etseydi bu Kur’anı derlemeden daha ağır gelmezdi bana. Ben Hz. Ebubekir’e

“Rasûlullah’ın yapmadığı bir işi siz nasıl yapıyorsunuz?” diye sordum. Ebubekir

“Andolsun, bu hayırlıdır” dedi. Ve böylece Ebubekir ısrarla benimle konuştu. Allah Ebubekir’in ve Ömer’in kalbine attığını benim kalbime de attı. Böylece Kur’an’ı, deri parçalarından, beyaz ve ince taşlardan, kürek kemiklerinden, hurma liflerinden ve kişilerin göğüslerinden derlemeye başladım. Hatta Berâe suresinin sonunu Huzeyme b. Sabit el-Ensari’nin yanında buldum. Ondan başkasının yanında bu yoktu. Böylece Kur’an’ın içinde bulunan sahifeler Hz. Ebubekir’in hayatı boyunca onun yanında kaldı. O vefat edince Hz. Ömer’in yanında kaldı. O vefat edince de kızı Hafsa’nın yanında kaldı.[1]