Islam Tarihi - 111. Sayfa

21. FASIL: Hz. PEYGAMBER’İN, ASHABINA, AİLESİNE, AKRABALARINA ve BÜTÜN ÜMMETİNE YAKINLIĞI

Ashabdan Bazılarının Bu Konuda Tartışmaları ve Hz. Peygamber’in Onları Tastik Etmesi

- Bir gün mescidde Rasûlullahın önünde oturduk. Ensar’dan ve Muhacirlerden bir gruptuk. Benî Hâşim’den de bir grub vardı. Rasûlullah’a hangimizin daha yakın olduğu, Rasûlullahın hangimizi daha çok sevdiği hususunda tartıştık. Biz Ensar

“Biz ona iman ettik, ona tabi olduk. Onunla beraber savaştık. Düşmanın göğsüne çıkan asker bizlerdik. O halde biz Rasûlullah’a herkesten daha yakın ve daha sevimliyiz!” dedik. Muhacir kardeşlerimiz ise

“Biz Allah ve Rasûlü ile hicret ettik. Aşiretimizden, aile efradımızdan, malımızdan ayrıldık. Sizin bulunduğunuz savaşlara biz de iştirak ettik. Siz neyi görmüşseniz biz de onu gördük. O halde biz Rasûlullah’a daha yakın ve daha sevimliyiz” dediler. Benî Hâşim’den olan grub da

“Biz Peygamber’in aşiretiyiz. Sizin hazır bulunduğunuz her yerde biz de hazır bulunduk. O halde biz Peygambere daha yakınız ve onun yanında daha sevimliyiz!” dediler. Biz bu durumdayken Hz. Peygamber çıkageldi ve

“Siz niye tartışıyorsunuz?” dedi. Bunun üzerine biz, peygambere, söylediklerimizi aktardık. Peygamber ensara hitaben

“Doğru söylediniz. Sizin bu hakkınızı kim sizden alabilir?” dedi. Ve biz ona muhacir kardeşlerimizin söylediklerini de haber verdik. Hz. Peygamber

“Doğru söylediler. Bu hakkı onlardan kim alabilir?” dedi. Ona Benî Hâşim kabilesinden olan grubun söylediklerini de aktardık. Hz. Peygamber

“Doğru söylüyorlar. Onlardan bu hakkı kim alabilir?” dedikten sonra “Sizin aranızda hüküm vereyim mi?” dedi.

“Evet, babamız ve anamız sana feda olsun, ey Allah’ın Rasûlü! Hüküm ver!” dedik. Hz. Peygamber

“Ey ensar topluluğu! Size gelince, ben sizin kardeşinizim!” dedi. Bu sözü işiten ensar bir ağızdan

“Allahu Ekber! Kâbe’nin rabbine yemin ederiz ki, biz tartışmayı kazandık!” dediler. Rasûlullah devamla

“Ey muhacir topluluğu! Size gelince, ben sizden bir kişiyim” dedi. Muhacirler de hep bir ağızdan

“Allahu Ekber! Kâbe’nin rabbine yemin ederiz ki, biz bu davayı kazandık” dediler. Hz. Peygamber devamla

“Size gelince, ey Hâşim oğulları, siz bendensiniz, ben de sizdenim” buyurdu. Böylece hepimiz Peygamber’in huzurundan çıktık. Hepimiz razı ve peygamberle övündüğümüz halde ayrıldık.[1]