Islam Tarihi - 147. Sayfa

Hz. Hasan’ın, Hilafet için Müslümanların Öldürülmesini Çirkin Görerek Muaviye İle Barışması

- Biz Hz. Hasan’ın öncüleri idik. Oniki bin kişiydik. Şamlılarla savaşmak için kılıçlarımızdan kan damlıyordu. Kumandanımız Ebu Amrata idi. Hasan ile Muaviye’nin barış yaptığına dair haber bize geldiğinde, öfke ve hiddetten sanki belimiz kırıldı. Hasan b. Ali, Küfe’ye geldiğinde bizden bir kişi onu karşıladı. Onun adı Ebu Amir Süfyan b. el-Leyl’di. Hz. Hasan’a

“Esselâmu aleyke, Ey müminleri zelil eden adam” dedi. Hz. Hasan

“Ey Eba Amir! Bu kelimeyi söyleme! Ben müslümanları zelil etmedim. Fakat hilafet için onları öldürmek benim hoşuma gitmiyor” dedi.[1]

- Hasan b. Ali ile Muaviye arasında sulh olduğunda, Muaviye ona

“Kalk! Halka bir hutbe oku ve durumu bildir” dedi. Hz. Hasan kalkarak

“Hamd o AlIah’a ki, bizim vasıtamızla size hidayet etmiş, yine bizim vasıtamızla da kanlarınızı akmaktan korumuştur. Ey İnsanlar! Akıllı ve tedbirli olmanın başı takvadır. Tenbellikle ihtiyatsızlığın başı da facirlik ve fasıklıktır. Ben ve Muaviye’nin, hakkında ihtilaf ettiğimiz halifelik meselesinde, ya o benden daha müstahak idi, ondan dolayı ona verdim. Veya benim hakkım idi, Allah rızası için, Ümmeti Muhammed’in ıslahı için kanlarının akıtılmaması için onu ona bıraktım” dedi. Sonra Hz. Hasan, Muaviye’ye işaret ederek “Bilmem, belki sizin için bir fitnedir veya bir zamana kadar bir metadır...” (Enbiya: 21/111) ayetini okudu. Amr, Muaviye’ye

“Sen bundan başkasını istemiyordun değil mi?” dedi.[2]