Islam Tarihi - 49. Sayfa

Hz. Fatıma’nın Ağlaması

- “İza câe nasrullâhi” suresi indiğinde Hz. Peygamber Fatıma’yı çağırdı ve

“Bana ölümümün haberi verildi” dedi. Hz. Fatıma bu haberi aldıktan sonra ağlamaya başladı. Hz. Peygamber

“Ağlama! Sen aile efradımdan ilk olarak bana kavuşacak olan kimsesin!” dedi. Bunu duyan Hz. Fatıma güldü.[1]

- Rasûlullah vefat edeceği hastalığında kızı Fatıma’yı çağırdı. Ona gizlice bir şey söyledi. O ağladı. Sonra ikinci kez ona yine gizlice bir şey söyledi. Bu sefer Fatıma güldü. Fatımadan bu durumu sordum. Bana “Allah’ın Rasûlü bu hastalığında vefat edeceğini bana söyleyince ağladım. Sonra “ehlimden bana ilk kavuşacak olan sensin” deyince de sevinerek güldüm” dedi.[2]

- Ben Fatıma’dan niçin ağladığını ve niçin güldüğünü sordum. Bana

“Hz. Peygamber bana öleceğini söyleyince ağladım. Sonra

“Sen, Meryem’den sonra cennet kadınlarının en üstünüsün” deyince de güldüm” dedi.[3]

- Rasûlullah vefat edeceği zaman Fatıma ağladı. Hz. Peygamber ona

“Ey kızım! Ağlama. Ben öldügüm zaman “İnnâ lillâh ve innâ ileyhi râciûn” de. Çünkü bu söz, her insan için musibetlere karşı bir dayanma ve teselli kaynağıdır” dedi.

“Ey Allah’ın Rasûlü! Senin ölümüne de mi?” dedi.

“Evet, benim ölümüme de” dedi.[4]