Ümmü Seleme - 67. Sayfa

Ümmü Seleme’nin Ağlaması

- Biz Peygamber’in zevceleri, bir araya gelerek ağlıyorduk. O gece sabaha kadar uyumadan ağladık. Fakat biz onun cenazesini aramızda görmekle teselli buluyorduk. Seher vaktinde, ansızın kazma ve küreklerin seslerini işittik. Biz bağırarak ağladık. Mesciddekiler de ağladılar. Medine tek bir bağırış içerisinde adeta sarsılıyordu. Bilal sabah ezanını okudu. Hz. Peygamber’in ismini zikredince ağladı. Bu feryad bizim üzüntümüzü daha da artırdı. Halk Peygamber’in defnedileceği Hz. Aişe’nin hücresine girmek istiyordu. Fakat kapı kapalıydı. O ne büyük bir musibetti! Ondan sonra bizim başımıza gelen hiçbir musibet artık zor gelmiyordu.[1]