Sana Yazdım

Sana Yazdım

L

Zekeriya Efiloğlu

Beka

ZEKERİYA EFİLOĞLU

1972 yılında Ordu İlinin Akkuş İlçesinde doğdu. İlkokulu Ünye Anafartalar İlkokulunda bitirdi. Ortaokul ve liseyi yatılı olarak Samsun Ladik Akpınar Öğretmen Lisesinde bitirdi. Üniversiteyi Burdur Eğitim Fakültesinde okudu. 1993 yılında Şanlıurfa’nın Halfeti İlçesinde Öğretmenlik hayatına başladı. Halen bu mesleğine Gaziantep öğretmenevi Müdürü olarak devam etmektedir. Evli ve üç çocuk babasıdır.

YAZIŞMA ADRESİ

Karataş Toplu Konut Alanı

1.Bölge Sema Sitesi B.Blok D.31

Şahinbey/Gaziantep

zefiloglu@mynet.com

zefiloglu@hotmail.com

İÇİNDEKİLER

ÖNSÖZ / 7

1.BÖLÜM

DÜŞÜNCELER

KARDELENLERE / 13

NİLÜFER / 15

MASUM DUYGULAR / 18

EMANET / 22

SİMURG / 24

YİNE / 28

HAYAT / 30

MAZİYLE HASBİHAL / 33

SANA YAZDIM / 37

ÖLÜM / 41

SEVDİM SENİ / 45

PSİKOLOJİK TELKİNLER / 48

ÇAĞRI / 54

GÜZEL AHLÂK / 57

SANA GELİYORUM / 61

BİZE NE OLDU? / 64

GELİNCİK / 68

VARDIR, İNANIN / 71

YAŞAM VE ÖLÇÜ / 74

ATALET / 78

BEN GELDİM / 81

O DÖNDÜ / 84

NEREDE YANLIŞ YAPTIK? / 88

HİCRET / 91

GELMEZ MİSİN? / 94

İNCİNMEYEN TANELER / 97

KARANLIKTAN AYDINLIĞA / 101

HİSLİ KALPLER / 105

ÖNCE KELİMELER VARDI / 108

SEVGİ ve AŞK / 111

2.BÖLÜM

HASBİHAL

ORYANTALİZM / 119

SİVİL TOPLUM / 123

GERÇEĞİN RESMİ / 125

İLETİŞİM, REKLÂM BİRAZ DEĞİŞİM / 128

BİZE ÖZGÜ / 134

3.BÖLÜM

EĞİTİM VE KİŞİSEL GELİŞİM

ÖĞRETMEN GÖZÜYLE SAĞLIKLI VE SAĞLIKSIZ EĞİTİM / 141

BAŞARI SİZİ BEKLİYOR. BUYRUN BAŞARIYA! / 146

OKUMAYI OKUMAK / 156

SORU MU SORGU MU? / 159

YAZMA EYLEMİ / 162

ZAMAN VE ÇALIŞMA / 165

4.BÖLÜM

DÜŞÜNÜLENLER

ÇEŞNİ / 171

OYUNLAR ve OYNAYANLAR / 176

BATININ UTANÇ RESMİ / 183

ALFABETİK İNCİLER / 192

 “İnsanlar çabuk yükselenlere

değer verirler.

Ama hiçbir şey tüy ve toz kadar

hızlı yükselmez.”

ÖNSÖZ

“Öldük, ölümden bir şeyler umarak

Bir büyük boşlukta bozuldu büyü

Nasıl hatırlamazsın o türküyü

Gök parçası, dal demeti, kuş tüyü

Alıştığımız bir şeydi yaşamak.”

Bir hayal denizinde seyrüsefer eylerken, yalnızlığın en ücra mevsiminde yaşarken tanıştım okumayla. Öğretmen okulunun ortaokul sonuydu. Elimdeki kitap bir romandı ve bir çırpıda okumuştum. Ondan sonra kendimce okumaya ve kendimce yazmaya başladım. Yazınca özgür, mutlu ve kendinden emin; yazmayınca sönmüş volkanlar gibiydim.

İnsanlar kelimelerle düşünürmüş, gerçekten de öyledir. Kelimelerin gerçek, yan, mecaz ve deyim anlamlarını iyi bilip kullanmak bir hünerdir. Bu hüneri gerçekten en ince detayına kadar icra edenleri kendime örnek aldım. Biraz çabaladım. Çabalarımın sonuç verip vermediğine okurlarımın karar vermesi daha uygun düşer. Bizce yapılacak bir “tespit”  belki de ardından onlarca “tenkidi” de beraberinde getirebilir.

Amacım; önce kendime, sonra insanlara faydalı bir şeyler sunabilmek. Eğer bildiğim bir şeyler varsa onları dostça, kardeşçe, incitmeden paylaşabilmek. Yanlış anlamanın ve anlamlandırmanın toplumda açtığı kaosa, toplumda açtığı dejenerasyona bazen edebi, bazen mizahi, bazen hiciv bazen de sitem mesabesinden yaklaşabilmek…

Yazılarımda örnekler verirken olayların, kıssaların, fıkraların tamamını almadım. Olayları bazen bir sözle, bazen de bir cümleyle anlatıp beraberce düşünmemizi istedim. Mesela Simurg adlı yazımda, on beşe yakın tarihi olayı anlattım. Diğer yazılarımda da buna benzer üslup kullandım.

Bizler toplum olarak yıllardır, kırık plak gibi aynı türküyü dinler ve söyler olduk. Değişmek, gelişmek adına söylemlerimiz ne kadar çoksa; bu uğurda verdiğimiz mücadele ve kararlılık da o derece azdı. Her şeyin ayağımıza ve ağzımıza gelmesini bekledik. Birileri bizim adımıza yapsın, bana kimse dokunmasın dedik. Ne birileri bizim adımıza bir şeyler yaptı, ne de o yüreğimizde taşlaşan yaraların sızısı birazcık olsun azaldı. Küçücük ama önemli şeyleri bile beceremeden hep büyük ve de ulaşılmaz işlere talip olduk. Büyük işlerin altında ezildik, büzüldük. Sadece ama sadece yapmamız gerekenle uğraşmadık. Bizim dışımızda ama bizim için gelişen olaylara yabancı kaldık. Çok çabuk unutup, geçmişin engin tecrübelerinden faydalanamadık. Çok çabuk sevdik ve nefret ettik. Hayatımız çoklukların ve yoklukların çıkmazında kayboldu. Ama birileri bizim bu zaaflarımızdan çok güzel faydalandı.  Kasıtlı, yanlı, yönlendirmeli veya ihanet kokan, yayınları, dizileri, filmleri, kitapları, haberleri feraset süzgecinden geçirerek değerlendiremedik. Hep şikâyet ettik ama çözüm hiç üretmedik. Sistematik, disiplinli, tertipli bir hayat yaşamayı beceremedik. O kadar çok konuştuk ki, bir iş yapmaya fırsat bulamadık. Nedense hep yapmadığımız şeyleri söyledik.

Zaman zaman geçmişe “mersiye” yakıp avunduk, zaman zaman geleceğe dönük içi boş “methiyelerle” mutluluk senaryoları ürettik. Gökkubbe altında “sorumlu” olduğumuz şeylerden kendimizi muaf eyledik. “Sorunlu” bir bakış açısıyla da havale ettik. Bir gün ellerimizden, beyinlerimizden, hayatımızdan ve hayallerimizden uçup gidenlere ağıt yaktığımızda ne kadar geç kaldığımızı o zaman anlayacağız...

Bir şansımız daha var: “Bu toplumu değiştirmek için önce kendimizi değiştirmek.”

kasım 2005

                                                    Gaziantep

1.BÖLÜM

DÜŞÜNCELER

“Sen daima mutluluğu yakalamaya çalış;

hüzün nasıl olsa gelip seni bulur.”

 “Çaresizseniz,

çare sizsiniz...”

KARDELENLERE

Müstesna bir mekânda, istisna bir çiçekti yalnızlığımız... Adın kardelendi; karlar kalkmadan yüreklere vurulan isyanın, bedeni infilakıydı açıklaması. Bedeni infilaklar, fikri inkılâpların ana kucağıydı.

Kargaların ötmeye başlayıp, bülbüllerin sustuğu coğrafyanın nadide çiçeğiydin. Kutlu haykırışı temsil eden, bebelere isim olan... İsmi ile müsemma bir hayat yaşayabilmek için artık ilk mermi namludaydı. Namluda gül vardı. Barut, buram buram toprak kokuyordu. Toprak, yükü ağır bir devin sancılarıyla: “Biz neyledik o koskoca elleri” şiirini anıp “İmparatorluğa Mersiye” yakıyordu. İmparatorluk yıkılırken gülenler, özür dilemek için yastaydı.

Ulu çamlar, fırtınalı diyarlarda ve zamanlarda yetişirmiş. Sen buna amadeydin. Avuçlarına sayılan iltimaslara prim vermedin. Tek başına kalsan da, hep bir gün; sırtına basıp yücelenleri düşündün... Görmesen de hissettin, sabrettin. Sabrın Eyyüb’ün sabrına eşdeğerdi.

Rahatın ve rehavetin, ideallerin ölüm döşeği olduğunun farkındaydın. Atalet gösterenlerin; adalet kaybedeceği ihtarını çok yaptın... Dinletemedin... Dinlemeyenler, dilenmeyi kader sandılar. Oysa kendileri çağırmışlardı azabı…

Sevgiyi saygıyı başucuna yastık; azmi, kararlılığı, mücadeleyi bedenine dayanak; Allah korkusunu, günahları ruhuna barınak yaptın. “Ümitvar olunuz!.”, “Gevşemeyiniz, üzülmeyiniz!” tebessümünü yansıttın.“En üstün...” olduğunu bilmeyip zillet içinde yaşayanlara, izzet tavsiye ettin.

Ah!.. Sendin dağlarda, buzlu çamurları delip başını çıkaran... Güneş, ay sana benzemek,  bezenmek isterdi. Gökyüzü ışık yağdırırdı semalardan...

Sana âşıktı kuşlar, sana pervaneydi bütün uçuşlar. Sabır ağacının özgün bir meyvesiydin. O kadar tasasız ve gamsızdın ki dünyaya; o kadar da yakın İslam’ a...  

Dillere vurulan perçinin, yüreklere mıhlanan derdin, sessiz isyanıydın. Sağanak sağanak yağan belaların, sabahlara kadar bekleyen neferiydin; onun, sevgi olduğundan habersizleri düşünerek. Gerçek fırtınaları hep sakin denizde beklerdin. Hiçbir dertle hemhal olmadığında maşukuna olan aşkından tereddüt ettin. Veya aşkının samimiyetinden…

Sen Zeynep’tin, sen Sümeyye, sen Hümeyra, sen çiçektin, sen kelebek sen isyankâr Süreyya... Yüreği kanayan yüzünden tebessümler fışkıran, hercai bir menekşe... Uzak diyarların asık suratlısı, hırçın bakışlısı değil; yakın mesafelerin huzur bahçesi, muhabbet bülbülüydün...

İstasyonlarda, meydanlarda, destanlarda, dualarda, derin nefes aralıklarıyla; beklenen, istenen, özlenen, kükreyensin...

Sen kardelensin,

Kardelen sen,

Cihan yansın bin kere,

Başını öne eğersen!...    

“Ruhun ıstırap içindeyse,

koltuğun rahat olmuş

neye yarar.”

NİLÜFER

Gülünce bir güneş gibiydin. İnsanın yüzünden hüzün ve keder kışını def eder, yalancı olmayan bahara müptela ederdin. Yüzün, çamurla güzelleşse de muhteşem; göz yaşların güz yağmurlarından farksızdı. Bedenin, hep gündöndüler gibi güneşe maşuktu. Ruhun “alçak gönüllülüğün” “yüksek” deryasında tevazu içerisinde temaşa halindeydi…

Hakkı ve adaleti anlatmayanlara kızmıştın. “Adalet yerini bulsun, isterse kıyamet kopsun.” sözüyle beraber, anlamayanlara ağlamayı önerdiğinde sana gülmüşlerdi. Yüreğinde yaz yangınlarından kalma bir hüzün vardı. Cellâdın ipini çekmiştin hoyratça... Seni en son orada görmüştü âşıklar... Her yıl sanki yeniden “Merhaba!” der gibiydin ilmiğe... İlmek vuslat anının en net habecisiydi. Haberciler “zeval” değildi haberlerden…

“Görev, öğretilmekten çok sevdirilmeli” derdin. İlişkilerin ve kişiliklerin yitirildiği bir hengâmede, ellerinde bir tutam sevgiyle gördüm seni. Saçların rüzgârda savruk, yüzün acılardan elemli ama bakışların sert ve kararlıydı. İlhamından, ikramından ve ihtişamından faydalanamadan gitti bedeviler... Ne fark eder di ki, ateş katıksız yanar mıydı?...

“Sevgili olan güzel; itaat eden özgür; isyankâr kişi köledir.” diye çok söyledin. Gözlüklerinde ve gözlerinde kusur olup, gördükleri zarafete “ihanet”, kendi kutsallarına “ibadet” edenlerin kuşyemi tuzaklarına tutulmadın. Hayatı ve içindekileri, kendi kavram ve kaygılarınla yorumladın. Yorumların, yoğrulmuş derin bir feraset taşıyordu. Boyalı istikballerinden ve isteklerden uzak, çağdaş cehaletin fersah fersah önündeydin. Sana zincir vurmaya çalışanlara gül, engellemeye çalışanlara tebessüm, yanında olmayanlara intizar gönderdin... İntizar; imanın en zayıf noktasını bile içine sindiremeyenler içindi.

Taşa işlenen nakış gibi ilmek ilmek nasihatlerle aydınlattın karanlığı. Yaşaman suç oldu, sözlerini intihar addetti kelebekler; kozalarından çıkmadılar. Her gece bülbüller serenat yaptı, parmaklıkların ardında. “Beni de al ey özgürlük!” Sevdasıyla canlar cananı buldu. Bekleşenler çoktan gitmişlerdi, hapishane önünden. Hâlbuki direnci kırmak için salıverilmişlerdi onlar... Hüzün nehrinden akmaya koyuldu âşıklar. Avuçlarından, sevgiden yapılmış beyaz güvercinleri uçurdular. Hazırdılar karşılık beklemeden sevmeye. Hazırdılar bir kesin emirle harekete geçmeye.. Hazırdılar karşılığını cennette almak için ölmeye… Kimileri de zeytin dalı uzatmıştı teklifsiz... Teklif bir tespit bir de tekit içindi.. İkisini de göremediler…

“Hadiselerden gerekli ders alınmışsa asla pahalıya mal olmamıştır.” sözünü senden duydum ilk kez... Ve ilk kez seninle ağladım bu sevdanın öksüz ve yetimliğine. Üstadı bir kez daha hayırla andım. Yok, etmek, yıkmak, yakmak ve sömürmek adına, fırtınalar koparanları alkışlayan taifenin ve onları cilalayanların tarifinden kaçtım bundan böyle... Çaresizliğimin çare olduğunu, ümitsizliğimin ümit bulduğunu, karanlıkların sabaha yakın olduğunu anladım yalnızlığımda. Yalnızlığım kader değildi. Unutulmuştuk bir sokak lambasının kör karanlığında, gecenin ayazında, bir yaz gecesinin haziran akşamında.

Ay ışığının altında kalabalıklaşan yalnızlığımızın eylemsel türküleri ısıttı, donmuş iliklerimizi. İçi dolmamış kavramların, kuralların, kavgaların acısını hep sen çektin. Senin sırtından geçinip zirveye çıktığını sananlar, seni çoktan unuttular. “Anılar yaşlanan dimağların koltuk değnekleri” deyip sevgine ihanet etmedin. İhanet edenleri de iyi insanların intikamıyla selamlayıp affettin... Ruz-i mahşere bıraktın hesapları, kamu hukuku adına..

Sen bu yüce sevdanın altında cüce kalanlara kızmadın. Dilinden; “....o azmıştır. Ona yumuşak söz söyle, belki kalbi yumuşar.”, “.....vallahi eğer yumuşak huylu olmasaydın, etrafından dağılıp giderlerdi.” hazineleri saçılırdı. Bir gün yine toplanacak bedenler Huzur-u Rahman’da... Hesabımız, kavgamız, ayrılıklarımız oraya kalsın, ne yazar. Tutun ellerimizden, aramızdaki mesafe: “...kurşunla kenetlenmiş binalar...” kadar az ve deliksiz olsun…

Nilüfer isyana gebe

Nilüfer sanki bir bebe

Seni bulacak bütün arayanlar

Aramadan aranmayanlar

Nilüfer bataklık gülü.

Nilüfer isyan bülbülü.

Sana gelecek bütün ağlayanlar,

Ağlamadan anlamayanlar...            

“Az anlamak

 ters anlamaktan iyidir.”

MASUM DUYGULAR

1.(BİR)

Bir demet hıçkırık düştü, sensiz, erguvan renginde çiçeklerle gülümsemeyi unutan kıraç ve yaslı toprağa. Bir buket hayal kırıklığının izdüşümü, acının güzelleştirdiği çehresinde yine, yeniden bir temaşa zevki peydah etti. Bir tutam ızdırap küllerinin savurduğu buruk ama asaletli acıyla uzaklara daldı, isyankâr fakat mütedeyyin ve mutlu gözler. Bir bukle acıyla haleler oluşan kalbinden, şeytani riyakârlıklara belenmiş hazır bekleyen fitne tohumları da, ayrık otları gibi tüm vücudu harmanlamadan kotarıldı çığlıklarına bile değer verilmeden. İhtilal için şartlar hazırdı artık. İhtilal ve infilak dışardan içre,  derin ve kesin bir yolculuktu. Emre itaat etmeyen, masumluktan çok uzak her aza ve duygu idam edilip sallandırılacaktı, ibreti âlem için. Kim ne derse desin, yıkılacak ve yıkılmaya mahkûmdu mavinin saflığına galebe çalmaya çalışan kırmızı…

* * *

2.(İKİ)

Beyne ve kalbe tahakküm eden,  muhasara altına alan, tehditkâr eylemlerin, tacizlerin tahkik edilip inkıtaya duçar olması beklenirken, mütemadiyen devam etmesi komplo savlarını da haliyle güçlendiriyordu. İnsan metabolizmasını dahi rencide edecek,  meşru olmayan yayın, kültür, uygulama, öğreti, mefhum, mefkûrenin tezahür ettiği mazarrat (zarar), tezvir (yalan), tesvit (karalama),  tezyif (aşağılama) kolay kolay unutulacak, mağfiret edilecek cinsten değildi. Artık tezekkür (konuşmanın) etmenin bir önemi de yoktu. Topyekün bir soykırıma tabi tutulan idealler varsın ölsündü. Nasıl olsa birileri yapacaktı. Yapanlar tezkiye (arınmışlardı) olmuşlardı pisliklerden. “Nasıl olsa birileri benim adıma yapar.” Diyenler yoktu aile fotoğrafının içinde. Evlatlıktan reddedilmişlerdi. Ebter…

* * *

3.(ÜÇ)

Misak-ı Milli sınırları vardı. Hürriyetin ne anlama geldiğinin ortak bir tarifinin yapılmaktan öte, herkese ve her şeye göre değişen milli olma vasfını çoktan yitirmiş, ideallerimizin yanlışlılığının kurbanlarını veriyorduk toprağa. Soymak, hortumlamak ve sömürmek, için için kemirmek, peşkeş çekmek, ihanet kokan özelleştirmeler yapmak, var olanı kullanmayıp satın almak, ihtiyacından fazla harcamalar yapmak, parayı gerekli olan yerlere değil de başka kanallara akıtmak, öncelikli yapılması gerekenleri savsaklamak ihanetin eş değeri tutulmuyor ve bunu yapanlar kendilerini müstağni görüyor ve serbest bırakılıyorlarsa; ulusal ve milli çıkarlarımız zinde güçler ekseninde şekil değiştiriyor, biz; yönlendirmeli ve kumandalı yönetiliyorsak, dostlarımızı, düşmanlarımızı bile belirleme yetkimiz elimizden alınmışsa, tavır koymamız ve tepki duymamız dahi bir kurallar ve kaideler ekseninin taşeronu gibi gözüküyorsa, asil duruş veya bize özgü gururumuzdan bahsetmenin anlamı var mı acaba? Dünya; kalkınma adına hamleler gerçekleştirerek, milli gelir düzeyini arttırmak için planlar ve projeler yapmaktadırlar. Biz ise kendi insanıyla dahi barış imzalayamamış bir görüntü sergilemekteyiz. Bu kadar zor mudur iç barışı temin etmek? Bu kadar zor mudur oynanan bu basit oyunu bile görememek? Bu kadar zor mudur gülleri ve gülücükleri yeniden tesis ve tamir etmek?...

* * *

4.(ÜÇ)

Otogarlar bende, özlemle hasret arasında fay hattı gibi bir çizgiyi belirtir. Kırılgan, opak ve sınırsız… Zıtlığın ruhunda gezinen duyguların raksı. İstasyonlar, soğuk ve isli yapısıyla bir karabasan. Hele o kulakları tırmalayan gürültü. İstasyon kelimesine özel bir takıntım var. Bana sonu çağrıştırıyor. Belki de ondan dolayı sevmiyorum. Limanlar; gelip ve geçmek, biraz duraklamak, arada nefes almak gibi bir misyon üstlenmiş bende. Gemilerin nazlı nazlı salınışı ve mavinin tüm renklere galebe çalan asaleti de olmasa nasıl katlanırdım bilemem. Gelenlerle gönderilenlerin buluştuğu daha binlerce mekân. Gönderenlerin gözlerinde, sözlerinde ve ellerinde duygularını yansıtan cümleler, heyecanlar, kıpırtılar… Yine bir seher vaktinde, zuhur seremonisinde, mağruba doğru gidiş ve dönüş… Kiminin ki sessiz, sakin ve mütevazı; kimininki de; “Dönüşüm muhteşem olacak.” cinsten…

* * *

5.(BEŞ)

Islak bir akşamdı. Yıllarca süren kavga bir aile faciasının eşiğindeydi. Zifiri karanlıkta bazen keskin, bazen acı acı köpek ulumaları geliyordu. Tahta dış kapı belli ki aceleyle aralık bırakılmış, esen serseri rüzgârla inliyor bir korku filmini andırıyordu. Evin annesinin adı duyuluyordu. “Ayşeeeee Ayşeeeee…” Ses gittikçe uzaklaşırken evin içindekiler uyanmışlar korku dolu gözlerle birbirlerine bakıyorlardı. En büyükleri 13 yaşlarındaydı. Kapının gıcırdaması arttıkça yanlarına aldıkları keser ve bıçağa biraz daha sarılıyorlar ve yorganın altında tir tir titriyorlardı. Baba ve amca eve döndüklerinde çaresiz ağızlarından şu cümleler dökülmüştü: “Gitmiş…” Ayşe’den bir iz bulunamadı. Kim bilir neleri düşünerek ve nelere isyan ederek kaçmıştı evden. Geride en büyükleri 13 yaşında olan 4 yavruyu kimin kollarına bırakmıştı. Oysa geçen akşam babalarını beklerken annesinin beline sarılmış belki de hissederek: “Anne bizi bırakma!” diyebilmişti. Anne çocuğunun saçını okşamış: “Sizi bırakır mıyım oğlum?” demişti. Ya o ses neydi. Neden baba çaresiz, kapı gıcırdıyor ve evin köpeği acı acı uluyordu. Yoksa bir daha canı gönülden anne diyemeyecek miydi? Yoksa etraftan hep duyduğu kötü üvey annelere mi kalacaktı? Yorganı biraz daha başına çekti. Dedim ya ıslak bir akşamdı. Gözyaşları yatağın içine ama gönlün en derininden aktı. Uyandığında artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Kendisine: “Zeytin gözlü Mehmet’im!” diyen annesi artık yoktu. Sebebini yıllar sonra anlayacağı bir nedenle dağılan bir aile dramını ve annesini bir daha hatırlamak istemedi.

“Katlanmasını bilen için 

hiçbir acı önemli değildir.”

EMANET

Kökler, en iyi, en sadık dost toprağa; toprak, yüreğinden kopup her şekle bürünen ağaca; ağaç, tüm yataylara inat yıkılmadan duran dallara; dallar, havanın ve suyun lezzetiyle yeşermiş yapraklara; yaprak, narin ve nazik yaşamını kutsayan bir sufi gibi eğilen meyvelere; meyve, ruhunun güzelliklerini hayatıyla feda eden çiçeğe emanet…

Çiçek, kıymetini yitirmeyen bir mekâna; gövde, kırmayan ve incitmeyen nezih bir ele; el, dokunduğu zarafete ihanet etmeyen hisse; gül, gökkuşağının rengine belenmiş gözyaşına ve tere, hercai güzellikler, göç etmeyen bir iltifata emanet…

“Eller”, kanayan bir yaranın heyecanıyla titrek parmaklara; diller, sadece hayır söyleyip üzmeyen, ümitlendiren titrek ama kendinden emin dudaklara; yürekler, zemherinin soğuğundan etkilenmemiş, kıpır kıpır mutluluk pompalayan engin bir ruha; hayat, gerçekleri özünde saklayan, hakikati barındıran, kevseri hatırlatan, düşününce ağlatan nutfeye emanet…

Yüzler, hakikatin ziyasına belenmiş ve onla beslenmiş nura; sözler, gerektiğinde bir çığlık, gerektiğinde bir isyan, gerektiğinde, bir yakarış aramış bir muhataba; hisler, yanıcı ve yanıltıcı olmayan bir turnusol kağıdı gibi dosdoğru tene; gizler, ser verip sır vermeyen, yok olmayı varlıkla eşdeğer kılan bir izana emanet…

Kuşlar, özgürlüğün ilk habercisi güçlü kanatlara; kışlar, hijyenin ve baharın atmosferine seyyah dengeye; düşler, tamamen hapsedilememiş derin bir alamet taşıyan bilinçaltına; yaşlar, ruhun ve kalbin tüm kirlerini anında arındıran bir sebebe emanet…

Yaşam, varlık ve yokluk ötesi, sırat evveli ince bir çizgiye; gelecek, inadına ve sürekli olarak akan ebede; anlar, yaşamın her anını yansıtan, her türlü rengi aynı potada eritmiş mutlu karelere; yıllar, bir ağaç gölgesindeki kadar kısacık bir zamana; geçmiş, tekerrürün tekrarına gerek duymayan ölüme; ölüm, kimine düğün, kimine hüzün görünen mezara; aylar, topyekün bir isyana hazırlanan bedevi hazana emanet…

Dostluk,  hayatın her karesini kuşatan mutluluk bestesi bir cana; sevgili, iltifatın ve ikramın en son raddesini hak eden, hayatın kaynağı, kalbin usaresi, beynin ve kalbin pozitif enerji pompalamasına neden olan bir canana; canlar, küllerin ve güllerin serseri rüzgârlarla terki vatan eylemediği, insanın en mukaddes yaratık kabul edildiği, “birbirinin kurdu” değil, birbirlerinin derdiyle hemhal olan bir vatana emanet.

     “ Nelerin esiri olduğunu

bilen, hürriyetin eşiğindedir.”

SİMURG

Her gece sana ulaşmak için sevgi sözcüklerinin arasında inleyenler vardır, biliyorum.. Gittikçe anlamsızlaşan ve karmaşıklaşan hayat dehlizinde, kurtuluşunu aramak için, birbirlerinin sırtlarına basan sırtlanların varlığından haberdarım. Tek amacı, dünyanın sevgi dolması uğruna, kendilerini feda eden özgür kelebeklerin çığlıklarını da duyar  gibiyim. Gözleri ufuklara kilitli beklenen sevgiliyi gözleyenleri anlayabiliyorum.

Sen ordasın ve yıllardan beri hep ordaydın. Gerçekle yüzleşmekten korkan bedenlerimiz bilerek ve isteyerek seni yalnız bıraktı, yaşamdan soyutladı. Sen, korktukları için sevsinler değil; sevdikleri için korksunlar istedin. Adına, encamına, kahramanlığına yakılan aşk türküleri anlamını kaybetti yenilerde. Seni hayattan dışlayıp melek yapanlar, aşağılara indirip buhar edenlerle doldu her yan...

Ezberden söylenen yarım yamalak yalanlarla dolu bir mitoloji oldu hayatın.  Ağlayan bebeklere, korkutmak ve kurtulmak için senin adını fısıldadılar. Öyle bir kaçıştı ki bekledikleri sevgili, seni kendi elleriyle darağacına astılar da anlayamadılar. Dinsel bir törenin ardından, dinsel söylemler kullanarak sana lanetler yağdırdılar. Uğursuzlukların müsebbibi seni addettiler. Tıpkı tufan gibi...

“Hani nerede gelsin de seni kurtarsın...” diye hezeyana gelenler, bir sivrisinek uğruna hayatlarını ödediler. Yollara dikenler atanlar, yüreklere taş yağdıranlar, sırtlara pislik yığanlar özürler dilemek için yarıştalar şimdi... Tekraren dönüş için bilet yokmuş yâd elden. Ne acı bir tükeniş... Ayaklarına defalarca gidişini, karşılaştığında hoş sohbet edişini, ne olursa olsun şahsın için affedişini, o, yarattığı için sevişini, “Âlemlere rahmet olarak gönderilişini.” yorumlayamadılar. Oysa Allah isterse “bıçak” kesmez, “ateş” yakmaz, en korkunç ordular “yanık ekin yaprağına” döner, melekler bölük bölük aynı safta yer alır, “kalpleri üstünden mühürler”, “batılı mahveder”, tüm dünyanın altını üstüne getirirdi… Marifet bunu anlayabilmekti zaten.  

Sen ordaydın biliyorum. Hep birlikte ellerinde fenerlerle seni aramaya koyulanlar uyuya kaldı yükseklerde. Dün düşman olduklarına, hiçbir şey değişmeden “kardeşlerimiz” demeye başladılar. Dün, “Kanımız aksa da…” ile başlayan sloganlar yerini kapitalist ve sosyalist menfaatlere bıraktı. Sermayelerini illeti ölümlü bir sevgiye bağlamış derbeder âşık gibiydiler son demlerinde. Oysa ne güzel de yakışırdı: “O’na bir de benim gözümle bak.” demek... Tutkunun, ihtirasın ve kindarlığın  yüreklerde açtığı tahribatı göremediler. Fazla seyrüsefer eyleyenleri taşlayan bir toplumun varlığını hiç okumamışlardı tarihte... Hiç ağlamamışlardı cephede donarak ölen azizlerin ardından. Kaybedilen bir savaştan sonra üzüntüsünden ölen padişahlardan da haberleri yoktu. Onlar sadece dayatılan “Kızıl Sultan”, “Deli İbrahim” ve “Kardeş katli” senaryolarını dillerine pelesenk etmişlerdi.  Dilleri, gömlek arkadan yırtılmasına rağmen: “Bana saldırdı.” diye yalan söylüyordu. Samimiyetinden endişe edenler ise hâli yorumlarken: “Ya sen bizi bunca zamandır kiminle bilirdin? Cenab-ı Hakka teveccühümüzde bir kusur mu fehmettin?” diye hal tercümesi yapıyorlardı.

Ölerek dirilttikleri bu toplumun, kendi kemiklerini bile dışarı atmak adına seviyesizleşeceğinden haberleri yoktu. Geri dönmemeleri için bütün yollar, kapılar ve sınırlar kapanmıştı ecdadın torunlarına.. Onların cenaze namazları artık bir kilise çanının gölgesinde kılınacak ve ebedi olarak gözyaşlarında buram buram türküsü tüten dedelerinin yanında istirahat edemeyeceklerdi.

Yıkılan bütün kalelerin altında ezilenlere gülerek bakanları, sevmeyi öğrettiler isteğimizi sormadan. Son bir umutla yaklaştın yine... “....dost edinmeyiniz...” ihtarının cezbesi kalmamıştı belki de... Belki de ince bir oyundu namluya sürülen... Belki de bir rüyaydı yaşananlar. Birazdan Fatih atını denize sürecek, minik ellerde taşlar atoma dönüşecek, dağlarda sürgünde olan yiğitler halaylar eşliğinde şehre inecek; düşmana mermi olsun diye sunulan “buğdayın”, iyi öldürüyor diye layık görülen “devlet nişanının”, sözde milli kültür ve milli duygularla bezenmiş ellerde sallanan “ecnebi bayrakların” bu ülkenin kurtuluşu için sallanmasının hesabını soracaklardı.

Yurtlarından ve evlerinden kovulanlara, toplu katliamlara düçar olanlara, gemilerini yakan komutanlar gerekti biliyorum. İşte onun için her seherde huzurdayım... Her eylülde düşen yapraktayım inadına. Her damlada biraz daha zirveye çıkıyorum. Her acıyla, özgürlüğün tadını çıkarıp, haykırıyorum. Sana gelmedikleri halde, bir kerecik ziyareti, zerafet olarak görüp, senin onların kapılarını aşındırmalarını: “Gelin sağaltalım özgür güvercinlerin yaralarını.” Demelerini: “Gelin bizi de destekleyin!” demelerini duy(a)madılar. En önce kendileri kaçtı cenk meydanından. En önce kendileri terk etti savunulması gereken fikirleri. En önce kendileri açtı kapanması gereken mukaddes yerleri. Dar çerçeve içinde yaltaklandıkları köhne kuytuda, senaryolar uydurup tetikçilik yaptılar senin kardeşlerine. Senin kültürünü, şahsiyetini tarihin çöp sepetine atmak isteyenlerle aynı şeyleri söylemeyi ve yapmayı soylu mücadele zannettiler. Hep kutup olarak kalıp, hep ayrılıklardan, hep kavgadan, ispiyondan bahsedip, hep savaşta kaçıp barışta çığırtkanlık yapmayı yeğlediler. Şehitlerin kanı, şahitlerin mürekkebi, şehitliklerin suyu kurumadan bir çırpıda forma değiştirdiler. Şehitlere hakaret edenlerle aynı koltukta oturmayı “içlerine sindirdiler”.  İçleri bir yavru için kan ağlamıyordu ki. Nasıl olsa bu menfaat denizinde vatan ve millet edebiyatıyla boşu boşuna ölecek dağ gibi yiğitlerimiz vardı.

Evet, Simurg benim… Zümrüdü Anka Kuşu’nun kanadındaki kırmızı tüyüm... Kaf dağının ardındaki esrarım... Kavuşmak için mersiyeler yakılan sevgili, beklenilen kurtarıcıyım... Bana acı veremez yaşananlar. Sadece acı verenlere acırım. Ben hep buradayım asırlardır. Ve burada olacağım ina­dına...

Birileri istemese de.

“İyiler

düşmansız olmaz.”

YİNE

Yine yağmur yağdı. Anlaşılmaz bir hüzün vardı yine. Yine yeniden susadı topraklar. Sevgilinin yanan yüreğine histerik bir dokunuşla… Oysa anlamamıştı hiç kimse kırmızı gülün esrarını. Kırmızı gül sevgiyi. Sevgi, gülün kan rengiyle ödenmiş bedeliydi. En yüce aşkı. Aşkın anlaşılmadığı bir yerde, “aşkın” bir finişti. Zaferin akıncılarıydı. Geri dönmemek üzere ayrılmışlardı yavuklularından.

Yine hazan geldi. Yapraklar ayrılırken bedenden acıyla, beden çıplak kalmıştı. Sıcaklık mavideydi. Mavi ise bulutların ardında. Bulutlar beyazdı. Beyazlar zaman zaman acı veriyordu insana. Kirli bir geçmişin ardından bakarken… Bakamadığı veya baktırılmadığı siyah beyaz mazinin acı hatırası. Hatıralar hoyrat eller tarafından kundaklanmıştı. Kundaklayanlara beyefendi deniliyordu… Kimilerine göre aristokrat, kimilerine göre entelektüel veya aydın… Neyse hepsi de telâffuzu zor kelimelerdi.

Yine umutlar yeşerdi. Yeşermek zorundaydı. Hayat inadına ve inadına devam ediyordu. İnatlar isyan mıydı? İsyankâr ellerimiz mi, bedenlerimiz miydi? Her yürek çırpınışında bir kez daha yıkılacağını bilerek savaşmanın adı mıydı? Yoksa niye yedi kez dolanmıştı “Hacer”? Niye kırmızı bant bağlamıştı “Zehra”? Niye darağacına çekilmişti  “Mansur”?

Yine dönmedi kuşlar yuvaya. “Dönen alçak olsun türküsü” belki onlara da ulaşmıştı. Oysa kahrolmuştu ağlayış ve çırpınıştan geride kalanlar. Geride kalanlar varsın ölsündü. Yaşam hakkını onlara kim vermişti ki? Yaşamak suçtu. Suçların ve suçluların hükmü “müebbet” olarak çoktan verilmişti. Verenler ve verilenler arasında çok fark vardı. Fark kinle bileğlenmiş nasırlarda ve göz çukurlarındaydı. Gözler ise ümit vardı, istikbalden…

Yine gelmedi bekleyen sevgili. Kutsaldı, oysa akıtılan gözyaşı yollarına. Yollar ayrılmayıp, yılların ayırmış olması herkes tarafından bilinene bir masaldı. Gerçekler pek yakında ortaya çıkacaktı. Çıkanlar da çok kişinin canını yakacaktı. Varsın çatlasındı taşlar Pompei’de.. Katran katran gelincik çiçekleri yağıyorken semadan… Anlamı zordur . Anlayanı azdır. Anlayanlara hazdır. Ebedi saadet bekçilerinin yanından ihtişamla geçerken. Çünkü ihtişam, muhteşem bir geleceğe açılıyordu… İREM…

Yine ağarıyor, gün karardı

Yine ağlıyor, gülsün çocuklar

Yine, yeniden, sevgililer namluda

Yine elele idama koşacaklar

                                                      “Hayat zafer değil; savaştır.”

HAYAT

Şerefle bitirilmesi gereken en önemli ve en ağır vazife hayattır bence. İnsanın iznine tabi tutulmaksızın ona bahşedilen bu cevher, acaba kaç kişinin elinde iyi bir sonla bitmiştir? Bu küçücük şeylerden oluşan demet, kaç kişiyi kokladığında mesut, bahtiyar etmiştir? Silgi kullanmadan resim çizme, kalem kullanmadan yazı yazma sanatını kaç kişi, hakkı ile icra edebilmiştir? Ve kaç kişi, özüne ve verdiği sözüne uygun olarak kanatlanmıştır ukbaya?...

Zamanın ve zeminin kayganlaşıp ayakta durmanın gerçekten güçleştiği zamanımızda, hayatını iyi anılarla doldurmuş, merdivenin basamaklarından çıkarken karşılaştıkları insanlara, inerken de karşılaşacağını düşünerek iyi davranmış, onu bir hikaye olarak değerlendirip, uzun olmasından ziyade, iyi ve doğru olması için çırpınmış, herkes hayatın kısalığından şikayet ederken, her anını ilmek ilmek işlemiş, gergef gergef dokumuş, “nimetlerine” kavuşunca fazla sevinmemiş, “mihnetlerine” tutulunca da fazla müteessir olmamış, insana emanet olarak verilen bu değere ihanet etmemiş, mücadelesiz geçen kişilerin hayatının, tabutun tahtası çürümeden esamesinin okunmadığının farkına varmış insanları, iyi örnekler olarak, bulup ortaya çıkarmak, “idol” olarak sunmak herkesin görevi olmalı değil midir?

Aslında değer verilmesi gerekenler varken; değer, başkalarının elinde oyuncak olmuştur. Hayal edilen, özenilen, yakalayabilmek adına canlar feda edilenler, gerçek anlamda olması gerekenler olsaydı;  toplum olarak maruz kaldığımız hastalıkların tedavisini de aramayacaktık. Utanmak,   saygılı davranmak, kalp kırmamak, herkesi sevmek, özür dilemek, kötü alışkanlıklara bulaşmamış olmak gibi önemli insanların yapabileceği meziyetler, bir bakıyorsunuz, kendilerini toplum mühendisi yerine koymuş ucubeler tarafından alaya alınıyor, küçümseniyor, insanlara olumsuz örnekler olarak sunuluyor. Baş tacı olarak bakılması gerekenler; ayaklar altına alınıyor. Bu ülkenin güzide insanları zenci muamelesine tabi tutuluyor.

Hayatı kaybetmekten daha acı olan; yaşamanın, anlamını kaybetmesi değil midir? Hepimiz daha iyi, mutlu, kalkınmış, çağdaş olarak yaşamak istiyorsak, içimizdeki veya içimize sokulmak istenen kötü düşünceleri yıkmamız gerekmektedir. Bizi tüm renklerimizle, tüm desenlerimizle, tüm değerlerimizle, tüm fikirlerimizle tarihin çöp sepetine atmak isteyenlerin oyunlarını daha ne zaman fark edeceğiz? Evlerimize kadar girmiş olan iletişim araçlarından bize uygun olanlarını seçip, uygun olmayanlarını protesto etmeyi ne zaman öğreneceğiz? Ve kendimizi çağın kilometrelerce önüne taşıyabilecek ilimlerimizi ne zaman çoluk çocuk,  genç ihtiyar demeden öğreneceğiz ve bunu en öncelikli görev olarak bileceğiz? Paranın köleliğine isyan edip, özgürlük bayrağını en önde taşımak için ne zaman yarışacağız? Kurtarıcı beklemenin ham hayal olduğunu, hepimizin ancak birleşerek kurtulabileceğini ne zaman fark edeceğiz? “Birlik her kuvvetin üstünde bir kuvvettir.”, deyip ayrılık ve aykırılık tohumları serpmeye çalışanları ne zaman boğacağız? Geçmişte görüldüğü gibi sömürmeden, ezmeden, yağmalamadan tarih yazmaya aday bir toplum ne zaman olacağız?

Ey yolcu?.. Artık pineklemekten, atalet göstermekten, korkaklıktan, cahillikten kurtulmanın zamanı geçmiyor mu sence? Daha hangi zamanı bekliyorsun? Senin asıl vazifen tüm dünyayı bir gül bahçesine çevirmek değil miydi? Hayatım bitti bitmek üzere; artık: “Çocuklarım yapar.” düşüncesini derhal terk et! Bir eline sevgi, bir eline kardeşlik kılavuzunu al. Emin ol, senin önünde dünyanın en kesif zinde ve derin güçleri bile duramayacaktır.

Aldığımız her nefesin ne kadar önemli olduğu düşünerek attığımız her adım, bize hayatın ne kadar anlamlı oluğunu hissettirecek; ölümden sonraki hayatın inşasını, en ince teferruatına kadar yaptıracak, geçen zamanı sevgiliyle buluşma anı olarak kabul edip bir an önce bitmesi için dualar ettirecektir. Her seste, her nefeste, her renkte, her adımda, her harekette hayatın aktif öznesi olacak olanlar, davranışları ve yaşayışları hayretler içinde gözlenenlerdir. Onlar, hayatı yeniden anlamlandırma gibi ağır bir sorumluluğun altına hiç çekinmeden giren, alnından öpülesi yiğitlerdir...

Yazar Kazancakis, bir ihtiyara: “Neye bakıyorsun?” diye sorduğunda, ihtiyar adam gözlerini akan sudan ayırmadan şu cevabı verir:

- Hayatıma oğlum, akıp giden hayatıma.

“Hayat bir ağaç gölgesinde bir saatlik uyku gibidir.” hala ne duruyorsun, bak seni bekleyenler var...

Hayat, bir gecelik düşe benzer,

Hayat, sahte gülüşe benzer,

Hayat, ölmeden ölüşe benzer,

İnanma söylenen yalan şarkılara...

Hayat sahile dönmeyen sandaldır bence,

Hayat, sabaha maşuk gecedir bence,

Hayat, dudakta titreyen hecedir bence,

Yanılma, her günü parlak ışıklara...

“Bazı yenilgiler 

  zaferin taksitleridir.”

MAZİYLE HASBİHAL

Hatırlıyor musun: “Emperyalizmi ruhlarınızdan atın, o da sizin topraklarınızı terk edecektir.” demiştin. Daha iyi anlıyorum seni ve Gandi’yi. Yabancı kelime ve kavram istilasının altında anlamsız isimler konuluyor dükkânlara, işyerlerine, gazetelere, televizyonlara, elbiselere, yiyeceklere, bebeklere… Kendi öz benliğimizin ve kültürümüzün yansımalarına düşman olan bazı kesimler, bir yerlerde tetikçilik yapıyorlar. Üretim ve üreticinin önündeki en büyük engel de onlar. Darphaneden bile daha çıkmadan parayı “kızıl” ve “yeşil” diye ayırıyorlar. Aklıma meşhur Hint kumaşını dokumasın, İngiliz kumaşı satılsın diye parmakları kesilenler geliyor. Hayatımızın her anını kuşatmışlar. Her adım atışımızda, her soluk alışımızda, her kuruşumuzu harcayışımızda karşımıza çıkıp bizi kemiriyorlar. Çok uluslu, küresel bir sömürü sergiliyorlar. Bunun gerçekleşmesi için senaryolar uydurup ölüm saçıyorlar. Çıkarılan her çeşit tartışmaların, toplumları geren her türlü kaosun, açlığın, sefaletin ve israfın her yerinde de onlar var. “Damdaki Kemancı” oyununu seyredenler gibi.

"Adaletsizlik eden, adaletsizliğe uğrayandan daha mutsuzdur" diye hayıflandığında bunun ne büyük bir vicdan muhasebesi olduğunu düşündüm. Ölene kadar rüyaları bile kâbusa dönüştüren bir boşluk. Normal bir yolda bile yürürken sanki bir çift gözün kendisini izlediğini hissetmek. Kalabalıkların içerisinde sanki “İşte bu adam!” cümlesinin söyleneceği endişesiyle etrafa şüpheci ve kaçamak gözlerle bakmak. “Ekmek, su, aş bulmak gecikebilir. Temele taş bulmak gecikebilir. Devlete baş bulmak gecikebilir. Adalet gecikmez tez verilmeliydi.”

 “Tomurcuk derdinde olmayan ağaç, odundur.” diye hayıflanmıştın. Derdine derman arayanların derdindeki ortak nokta, şuursuzluk illetinden kaynaklanıyordu. Havale edilmiş isyanlar bütünü olan sorumluluk; maddi anlamda gerçekleşen bir hedeften sonra önceliğini yitiren, modası geçen, insanları galeyana getiren öncelikli bir mesele olmaktan çıkıp, tali bir olay gibi algılanıyordu. Bu da şuursuz ve çok yüzlü müsveddelerin, insanlar tarafından anlaşılamayan ortak yanıydı. Madalyonun çift değil, aslında tek yönü vardı…

“En küçük şeyi en büyük bir biçimde yapmasını öğrenmek gerekir.” dediğinde heyecanlanmıştım. Yaptıkları meslekleriyle hemhal olup da kendini veremeyenler, istediği bir alanda çalışma imkânı bulamayanlar, zeki ve çalışkan olup da iyi eğitim alamayanlar dağladı yüreğimi. Ne kadar mutsuz bir toplumduk. Hâlbuki mevcut imkânlar kullanılarak birçok şey yapılabilirdi. Sorun kişinin yaptıklarına gerekli önemi vermemesinden kaynaklanıyordu. Büyük istikballere ulaşmak, küçük ayrıntılarda gizliydi. Ayrıntılarsa yanı başımızda, bizimle beraber…

 “Elmas yontulmadan, insan da yanılmadan mükemmelleşemez.” diye söylediğinde ağlıyordun. Senle beraber ben de. Yanlışlar ve yanılgılarla geçen bir ömrün izlerini taşıyordu yüzündeki kıvrımlar. Önemli olan yanlış, hata, günah değildi. Aynı şeyi bilerek ve isteyerek tekraren yapmaktı. Aynı delikten tekrar ısırılıştı. Zaten, bütün bunlar insana özgüydü. Günah ve Dua, yanılgı ve doğru zıtlığın insana açtığı eşsiz bir buluştu.  İkinciler birincilerin izlerini silen cila görevi görüyordu. Tecrübeli, mükemmel, itminan olmak, yanılgılardan ge­rekli dersi çıkarabilmekle mümkündü. Kimse mükemmel değildi belki ama bu yola çıkan da hedefe varmış gibi değil mi?

 “Gençlik yaza benzer, ihtiyarlı kışa. Öyle bir kış ki arkasından bahar gelmez.” diye uzaklara daldığında, seni bir daha görememenin endişesiyle huzursuz olmuştum. Basit heyecanların peşinde derbeder olan, ruhundaki açlığı ger­çeğin çok uzağında arayan, manevi atmosferi yaşayamamanın verdiği ızdırapla istikametini şaşıranları hatırladıkça, içimdeki ayrılışınla oluşan sıkıntı, yerini mutlu tebessümlere bırakmıştı. İyi ölüm, en güzel, en anlamlı ve en ibret verici bir vedaydı…

“Günah, yasak olduğu için acı vermez. Acı verici olduğu için yasaktır.” dediğinde yüzüme bakmıştın. O kadar çok alaya alınan günahlar vardı ki, insanlar bunları leblebi lokum gibi çiğniyorlardı. Hatta galeyana gelip; “Böyle günah mı olur?” deyip isyanın ve inkârın zirvesinde geziniyorlardı. Kimlikleri İslam’ın mübarek imzasıyla şereflenirken, kendileri ne olduklarından habersiz uçuruma yuvarlanıyorlardı. Beyinlerinde oluşan soruların cevaplarını esas kaynağından ve kişisinden değil de sahte diplomalı din tacirlerinden alıyorlardı. Belki böyle yapmak onlara daha kolay geliyordu…  Kolay olan zahmetsiz olandı…

 “Eğer yapamayacağınızı düşünüyorsanız, haklısınız, yapamazsınız.” dediğinde irkildim. Düşünme ve harekete geçme melekelerimiz ellerimizden alınıp uysallaştırılmıştık. Medeni cesaretimiz kalmamıştı. Birileri yıllarca bizim adımıza düşünmüş, karar vermiş ve uygulamıştı. Şimdi de aynı şekilde davranmamızı istiyordu. Bunu bir çırpıda ortadan kaldıracak feraset ve basiret emareleri taşımıyordu DNA’larımız. Birileri bizi yanlış formatlamıştı. Bu yanlış dediğinde; bilim, demokrasi ve laiklilik düşmanlığı yaptığımız olarak algılanıyor, ömür boyu devlet kademelerinden men ediliyorduk.

"Dost kazan; düşmanı anan da doğurur." Dediğinde ne anlatmak istediğini anlayamamıştım. Hayatta ölçü ve gaye dost kazanmak ve dostların kıymetini bilmek olmalıydı. Her ne sebeple olursa olsun düşmanlarımız zaten eksik olmayacak, bizi daima rahatsız edecekti. Kimseye bir zararınız olmasa bile, böyleleri sırf haset ve kıskançlıktan dolayı bize kin besleyecek, önümüzde kuyular kazacak, olur olmaz şekillerde karşımıza çıkacaklardı. Hayatta binlerce dost bile azken bir tane düşman, huzurumuzu kaçırmaya yeter de artardı bile. Gecenin asude ve rahat uykusunda bir sivrisinek, kör bir ışık, zayıf bir inilti bile, bize dünyayı zindan, beynimizi ve yaşantımızı kargaşaya itebilirdi. Psikolojimizi alt üst ederek ruhumuzun girdaplarında onulmaz yaralar açabilirdi. Hani hep deriz ya: “Hatasız dost arayan dostsuz kalır.” diye. Varsın bazı renklerin armonisi içerisinde de azıcık da siyahlıklar bulunsun.

Halid bin Safvan'a: “En aciz, en beceriksiz insan kimdir?” diye sormuşlar. O da bu soruya şu cevabı vermiş: “En aciz, en beceriksiz insan; dost aramayandır. Ondan daha acizi, daha beceriksizi ise bulduğu dostu kaybedendir.”

Sen bahardan önce gelen muştusun

Sen ölümü hatırlatan cemre

Tükensin, silinen yazılara inat ömür

Karşı konulmaz. “Gel!” diye haykırınca emre!...

 “ Öyle büyük boş laflar vardır ki,

içinde koca bir millet esirdir.”

SANA YAZDIM

Ayaklarının seni ölüme götürdüğünü bilerek, hiç ay ışığında yürüdün mü? Zehri yudum yudum içip acıya gülümserken, mağrur muydu bakışların hayata? Korkunun darp izlerini ruhundan silip, özgürlük marşları mı söylüyordun sevgiliye? Ölümü ölümsüzlük addedip beynine, ılık ılık tebessümler mi gönderiyordun cellada?. “Yaşasın Özgürlük!” diye haykırırken “Esaretin Bedeli” ruhunun en derinliklerinde onulmaz yaralar mı açıyor, sevginin bedeli olarak. Sevgi bedel isterdi biliyorsun değil mi? Bedel, dik duranların yalnız kaldığı bir sonucu önümüze kayarken, yine de bu yol bizim için “Fırka-yı Naciye’ye” uzanan en mukaddes yoldu anlayabiliyor musun?

Sonunun İrem mi, Ateş mi olduğunu düşünmeden kaçışanlara ya da dalga geçenlere ya da “Aman boş ver bir daha mı geleceğiz dünyaya?” diyenlere acıyarak ve ağlayarak baktın mı? Zemheride soğukları ciğerlerine çekerken, bahara üşümeden çıkanları bilebildin mi? Varoşların en uzağında senin yoksulluğuna gazel okuyanları, ızdırabına merhem olmak yerine kendilerine reklâm malzemesi aradıklarını fehmedebildin mi?  Bu yolda tek olduğunu hissedip, avuçlarında tuttuğun sürgündeki tutsak sevdayı azat ettin mi?

Şimdi, dün ve gelecekte örülecek olan zulümler zincirinin açtığı onca yarayı, ağlayan bir bebeğin gözlerinden süzülen damlayla yorumladın mı? Esirgeme yurtlarında, huzur evlerinde toplumsal kaosun oluşturduğu manzarayı eskimiş ceketine daha da sarılarak hislendin mi? Bir annenin kafasını ellerinin arsına alıp, kaybolan mazi için ağıt yaktığına ve hıçkıra hıçkıra ağladığına şahit olabildin mi? İçten bir gülüşe milyarları esirgemeden, melek timsali bedenler aramaya, son yolcunun rıhtımı terk etmesinden önce başladın mı?

Hayat gibi bir sönüp bir parlayan yakamozu sahilde, yıldızları semada, ateşböceklerini geceleyin izledin mi? Bülbül en son bestesini söylerken güle, seyircilerin manaya ne kadar uzak olduğunu içlenerek seyrettin mi? Maddenin peşinde seyrüsefer eyleyenleri; “Mal sahibi mülk sahibi, hani bunun ilk sahibi; malda yalan mülkte yalan, var biraz da sen oyalan.” deyip, insanların yanlış yöneliş ve yönlendirilişlerini ibret ve hayretle izledin mi? Üzerimize çullanan günah batağından kurtulmak için dingin bir liman aramaya şimdiden başladın mı?

Susuzluğun kavurduğu çatlayan dudaklarla, birazdan öleceğini adı gibi bilip, yine de birkaç damla suyu yanındaki: “...bir damla su...” diye inleyen iniltiye teklifsiz uzattın mı? Gerçek mutluluğun peşinde ömürlerini harcayan gönüllü fedailerin tevekküllerine imrenerek baktın mı? Aynada yansıyan görüntünün yıllar geçtikçe kaybolacak bir heyula, siyah beyaz bir geçmiş, “bir saatlik uyku” olduğunu bu günden hissedip; gurur, kibir afetinden kurtulup sabır, şükür deryasına daldın mı?

Kendi çıkarları için insanlığı köle eden, savaşlar çıkaran, sömürgeler edinen, toplu katliamlara sebebiyet veren devletlerin seni ne gözle görüp değerlendirdiğini siyasi ferasetinle anlayabildin mi? Kendi hayatına bir balinadan, bir pandadan daha az değer verildiğine artık şahit olabildin mi? Sana düşman olanların, tarihteki yenilgilerinin intikamıyla yanıp tutuştuğunu, ilk fırsatta seni bir kaşık suda boğacaklarını öğrendin mi? Siyaset yapıyoruz diye söylenen yalanların, proje üretiyoruz diye uydurulan masalların, yatırım yapacağız diye tüketilen umutların, “Gelişmiş ülkeler seviyesine çıkacağız” diye kandırılan yığınların, oy zamanı birkaç aylığına hatırlanan vatandaşın duygularına tercüman olabildin mi?

Bu yakılan, söylenen türküler, deyişler, şiirler hep senin “uyuyan bir dev” edebiyatından kurtulup uyanman içindir. Seni bölmek, yutmak için senaryolar üretenleri artık anla.  Seni bekleyen analar, seherlerde bir muştu özlemiyle mersiye yakan serçeler gibi huzura durdular. Senin, Firavun sarayında Musa olup izzetle doğuşuna şahitlik etmek istiyorlar. Senin tarih yazan, harita çizen, Viyana da adalet için gezen, üzüm dallarına akçe asan, Yahudi ve Ermenilere bile kol kanat geren bir toplum olarak yeniden bayrağının altında soluklanmak istiyorlar.

Küçük bir hikâye belki en iyi özettir. “Rüzgâr, Güneş’e der ki: Ben senden daha kudretliyim. Bak, şu ihtiyarın ceketini sırtından fırlatıvereceğim. Rüzgâr esmeye başlar, fırtınaya dönüşür, ama ihtiyar ceketine daha sıkı sarılır. Güneş, 'Beceremedin' der: Ben daha kudretliyim. İhtiyara ceketini simdi çıkarttıracağım. Saklandığı bulutun arkasından çıkan Güneş, bir gülümsemeyle ortalığı ısıtıverir. İhtiyar, ceketini çıkarır, neşe içinde yürür. Güneş, Rüzgâr’a döner: Nezaket ve dostluk, sertlikten kuvvetlidir

Veya bir fıkra: Bir bilim adamı pirelerle deney yapıyor. Pireye: “Sıçra” diyor. Pire sıçrıyor. Pirenin kanatlarını koparıyor ve: “Sıçra” diyor. Pire yine sıçrıyor! Raporunu şöyle yazıyor: “Pire kanatları kopmuş olarak zıpladı.”Ayaklarını koparıyor ve: “Sıçra” diyor. Pire zıplayamayınca ikinci raporu şöyle ya­zı­yor: “Pirenin ayakları kopunca kulakları duymuyor.”

Bu şiiri sana yazdım, bir türküdür aslında.

Buram buram hasret kokar mısralar, deyişler.

Bekletme sana sevdalı biçare gönülleri,

Yeter artık bitsin, yetmez mi inleyişler?

“Sana nasihat edici

olarak ölüm yeter.”

ÖLÜM

Yeryüzünün bilinen en eski şeyidir ölüm. Ama herkese sanki yepyeni bir şeymiş gibi görünür. Sizi yalnız bırakıp da gidersem üzülmeyiniz. Ben yokken de güçlü olabilirsiniz, biliyorum.

Yıkılmamalısın... Her yerde yığınla mezar var bak. Belki de yerin altında, üstünden daha çok dostumuz, akrabamız vardır. Hayat çok kolları olan bir yoldur; orada biter, anlıyorsun.

İyi ölümün en güzel düğün olduğunu söyledim sana. İnsanların uykuda olduğunu ölümle uyanacağını, onun bazen ceza, bazen bir armağan, bazen bir lütuf olduğunu, şerefli bir ölümün şerefsiz bir ömürden daha değerli olduğunu; “kabre hazırlıksız girenin denize kayıksız açılan” birisi gibi olduğunu söyledim. İnanma yalan söyleyen aynalara, güllere, mutluluk bestelerine, sahte cennetlere, “Bir daha mı geleceğiz?” edebiyatına..

Kaçışın mümkün olmadığı tek kapıdır o... Onun için, her yerde ve her zaman beklemeli ve ona hazırlanmalıyız. Tekraren dönüş kapılarının ebediyen kapanacağı an gelmeden, ellerimizde sevgiliye vuslat anının hasretiyle sararmış güllerle, hazır bulunmalıyız huzurda... Hazır olmalıyız terazinin kefesini doldurmaya, kitabı sağdan almak için çalışmalar yapmaya…

Belki o olmasaydı anlamını kaybederdi yaşamak. Düşünmek bile tedirgin ediyor insanı. Ölümsüzlüğe çare arayanların elindekiler uçup gidecektir havaya. Bu canı veren kimse, alacak ve hesabını soracaktır yaptıklarımızın. Bunu düşünmek bile seni rahatlatıyor değil mi? Zalimlerin hesabının sorulması, haksızlığa uğrayanların haklarının iadesi,  emirlere itaat edenlerin mutluluğa, etmeyenlerin cezaya sevk edilmesi, hastaların, sakatların, güçsüzlerin, yoksulların, mazlumların güleceği bir zamanın da gelmesi huzur veriyor insana değil mi?...

Yıldızlar, ay, güneş ve umutlarımız başka bir kıyıda doğmak için batmazlar mı? İşte o kıyı, bizim burada ektiklerimizin tohumlarından oluşmuş kırmızı benekli gelincik tarlaları gibidir. Ölümlü bir dünyadan ölümsüz bir hayata geçiş, ruhun bedene bağlılığının bitişiyle gerçekleşecek ve yalancı olmayan bir baharın eşsiz güzelliği kaplayacak her yanı, hissedebiliyor musun?

Öyle bir hayat yaşamalısın ki, ardından duyan herkes, tabut, mezarını kazan kişi bile ağlamalı. Tabutunu kıymetli taşların taşındığı özen ve itina ile taşımalı insanlar. Ve her gün biraz daha kıraçlaşan toprağa, yüreğimizin yangınlarında harmanlanmış, ılık ılık damlalar akıtmalı sevenler...

Mevlana: “Gönül gözü açık, ölümün mahiyetini bilen ve ona göre hazırlanan mü'min ölümden korkmaz, geldiğinde gönül huzuruyla karşılar: “A genç, imanın belirtisi şudur: O sırada ecelin gelip çatsa, gene de gözüne görünmez, bir hoş halde karşılarsın ölümü. A benim canım, imanın böyle değilse, olgunlaşamamıştır; yürü, dinini olgunlaştırmaya uğraş”. İnsan aslında testi tarafından, yerlere dökülüp dağılmaktan, kuruyup yok olmaktan muhafaza edilen su gibi iken, kendini testi sanmakta, varlığının devamını bizzat kendinden bilmekte ve yanılmaktadır. Oysa insan hayatı, vücudu ve bedenini meydana getiren zerre, hücre, doku, organ, ruh, akıl ve duyguları, kısaca maddi ve manevi her şeyiyle varlık ve devamını İlâhî kudrete borçludur. O, bir anlık, himaye ve özenini insandan çekse, vücut, testisi kırılmış su gibi dağılır gider: “Sen sudan ibaretsin, fakat kendini testi sanıyorsun”. Değil mi?

Evet, artık sarmaşık çiçeği soluyor, rüzgarın efil efil esişi bile mecali kalmamış sararmış yaprakları döküyor, göçmen kuşlar, göçmeyen bir iklimin hazırlık provalarını yapıyor, bilinmez bir meçhul hazırlığındaki yolcular, ellerinde bavullarla sevenleriyle vedalaşıyor, utangaç çehrelerde saklanmak istenen gözyaşları hıçkırıklara dönüşüyor, elveda ama merhaba diyenler dilinde: “ ...Ondan geldik, dönüş, ancak onadır.” emri gönüllerdeki ızdırabı hafifletiyor, anlıyor musun?

Son dileğim şu: Keşke, her gün bir yolcunun daha sonsuza yürüdüğü bu yol, insanlar tarafından iyi idrak edilip, hayatlar ona göre tanzim edilebilse. Gerçekten ölümden sonraki hayat varmış, demek için ölmenin gerek olmadığı anlaşılabilse. “Peygamberler doğru söylemiş.” demeden, yaşarken ona uyulabilse. Elveda ama merhaba...

 “Her can ölümü tadacaktır. Kıyamet gününde ecirleriniz eksiksiz olarak verilecek. Kim ateşten uzaklaştırılıp cennete sokulursa kurtuluşa ermiş olur. Dünya hayatı aldatıcı geçinmeden başka bir şey değildir.”

Ah!..Şu damlalar yok mu?       

Yağmurlu günlerin çilesi.        

Sevgiliye nağme söyler,        

Taşların soğuk gölgesi...          

Ah!.. Şu topraklar yok mu?

Tahta gıcırtılarıyla gelen.                                                      

Ardında perişanlar ordusu,              

Meçhulden meçhule giden..

 “Zaman

 Keskin kılıca benzer.

 Keser ama kesilmez.”

SEVDİM SENİ

Ben seni; nokta kadar menfaat için virgül gibi eğilmek, soru işaretleriyle dolu cümleler kurup, iki yüzlü ihtiras girdaplarına düşürmek, ünlemle biten heyecanlar, duygular, arzular oluşturup, sonu gelmeyecek maceraların başrol oyuncusu yapmak için değil;  altın sırmalı ipek kumaşa büyük harflerle adını adımın yanına yazıp, iki noktanın arasına aşkımın açıklamasını yapmak, seni hangi kavramın ruhuyla sevebileceğimi, hangi açıklamanın beni ve seni en güzel içeriğiyle tarif edebileceğini, sahte sevgilerin paçavra gibi fırlattığı âşıklara, gerçek sevginin anahtarını göstermek için sevdim.

Ben seni; kişinin hem dünyada hem ukbada sevdiği ile beraber olacağını bilerek; gerçek sevginin kişinin kendini aşmasında gizli olduğunu hissederek; karşılık bekleyerek sevenlerin ancak takas yaptığını söyleyip, hiçbir karşılık beklemeden teklifsiz de sevilebileceğini göstermek; ızdırapla dağlanan sevginin daha da kuvvetli olacağına inanıp ona talip olmak için sevdim.

Ben seni; sevginin coğrafi sınır tanımayan yanını görmek, bulanık suları durultmak, sisli havaları dağıtmak, gözyaşlarından oluşmuş gelincik tarlasının manzarasında kaybolmak; ruh ve mana güzelliğinin karşısında doymadan ve durmadan seyre dalıp, makyajsız, tabi ve sadeliğin karşısında erimek; sevgilinin hisleriyle, onuruyla oynayanları sehpalarda sallandırıp, onu asli mercaına çekip, yüceltmek ve yücelmek için sevdim.     

Ben seni, asil kişilerin veya kendini öyle sananların cicili bicili laflarla yamalıklı bohça haline getirdiği sevgisiyle değil; basit fakat yüreğinde yanardağları faaliyete geçirecek fitili elinde tutanların asil sevgisiyle, dağları delmeyi; çöllere düşmeyi, zindanlarda çürümeyi, “Evet beni muradıma erdirecek ilaç budur.” diye bütün tedaviyi reddeden hasta âşıkların, feri gitmiş gözlerine bir ışık olsun diye sevdim.

Ben seni, benim olasın diye değil; bana beni buldurasın diye; muhafazası zor bu eşsiz cevheri beraber gönüllerimize nakşederiz diye; gecelerin ve gündüzlerin girdabına kapılmadan, akşamdan sabaha umudu taşırız diye; en güzel besteleri, sandalda mehtaba karşı, ellerimiz kenetli, Mevla’ya sunarız diye sevdim.

Ben seni, ölçülü, sade, sakin, ahlaklı, giyim ve kuşamıyla tecavüzden uzak, meşru zeminlerde eğlenmeyi bilen; evinin efendisi, çocuklarının annesi, cennetin ayakları altında olduğuna inandığım haya abidesi, kendisini sömürü aracı olarak kullandırtmayan, nerede, ne zaman, nasıl, ne konuşacağını bilen; nesli azalan sevgili örneklerine isteği çoğalan bir serserinin ironik bir bakış açısı olduğun için sevdim.

Ben seni özgür güvercinleri kıskandıran saflığın; hangi bela gelirse gelsin yıkılmadığın; cenneti ayaklarının altında taşıdığın; geleceğini ve gençliğini yakmak adına susmadığın; hürmet ve muhabbet edilmeye birinci sırada layık olduğun; her başarılı erkeğin arkasında sen olduğun; peygambere bile dünyayı sevdiren nedenlerden biri olduğun için sevdim.

Ben seni üç noktalı cümlelerin sonunu kendimce tamamlamak; alfabetik sıralamaya göre şiirler yazmak; tırnak içinde yazılan başkasına ait cümleleri aşkıma tercüman olsun diye alıntılamak; konuşma çizgisiyle başlayıp, seni konuşturup, gözlerinde ve sözlerinde manevi iklimlere yol almak için sevdim.

Ben seni, benim olasın diye değil; bana beni buldurasın diye sevdim...

Ben seni sevdim, yücelsin diye duygular.

Ben seni sevdim, yeşersin diye umutlar.

“Bırak bu içi dolmamış cümleleri.”  dediler.

Yine seni sevdim anlamasa da insanlar.

  “Allah’ın ibadetine

               dayanmak, azabına

 dayanmaktan daha kolaydır.”

PSİKOLOJİK TELKİNLER

Yapacağınız hangi iş olursa olsun tedbirli davranmayı kendinize şiar edinin. Acele işe inisiyatif koyup, müdahale edebilme şansınızın çok az olduğunu unutmayın. Tabi ikram ederken, ibadet ederken, tövbe ederken, hayırlı bütün işlerde acele etmenizin gerektiğini hep hatırlayın.

Adaletli olmak ve öyle davranmak ana gayeniz olsun. Adaletin olmadığı bir yerde nelerin olabileceğinin listesini yapın. Adaleti, güzel ahlakınızın en mukaddes süsü bilin, ona en öncelikli önemi verin.

Bir kişiyi övmede ve yermede haddi aşmayın. Sebepsiz yere konuşmayın ve gülmeyin. Bunları, toplumun ahmak ve aptal insanlarının yaptığını hatırınızda tutun. Konuşmanız gereken yerde susup, susmanız gereken yerde konuşup, dengesiz davranmayın. Bildiğinizi söylemekten sizi alıkoymaya, bilmezken de konuşmak için sizi zorlamaya kimsenin gücü yetmesin.

İnsana verilmiş en büyük servetin akıl olduğunu bilin. Aklı olmayanın neleri kaybettiğini bir düşünün. Aklı amacına uygun olarak kullanıp, kendinize en iyiyi yapabilme mücadelesinde hep olumlu telkinlerle onu cilalayın.

İnsanlarla ayıplarından, kusurlarından dolayı dalga geçmeyin. Alçakgönüllü olarak şerefinizi yükseltin. Yalan söylemek gibi bir gaflete düşmeyin.   İnsanlığı çepeçevre kuşatmış olan zina ve türevi hayâsızlığın önünde en ciddi engel siz olun. Elinizin altındakileri bu hastalığın salgınından korumaya çalışın.

Allah’ı ve onun yarattıklarını sevin. Sevmediklerinize koyduğunuz ölçü onun kıstaslarına uygun olsun. Unutmayın ki, yalnızca Allah için sevmek ve O sevmiyor diye sevmemek fiilini gerçekleştirebilenlerin derecesi, derecelerin en büyüğüdür. Aranızdaki sevgi bağlarını güçlendirin. Sevmenin iman demek olduğunu unutmayın.

Allah’tan korkun. Ondan korkmanın ve o korkuyla dökülen gözyaşlarının kişiyi melekleştirdiğini hissedin. Korkulmaması gereken kişilerden ve olaylardan korkanların, direnme güçlerinin zayıf olduğunu gözlemleyin. Özgür olmanın ve öyle yaşamanın kullukta gizli olduğunu, yaşaya­rak ve yaşatarak herkese gösterin.

Anaya babaya ve akrabalara iyi davranın. Onlar ihtiyarlayınca kendilerine en iyi şekilde hürmette bulunun. Yarın sizin de ihtiyarlayıp aynı duruma düşeceğinizi aklınızdan çıkarmayın. Hangi dinden, görüşten, fikirden olursa olsun iyilik maşanızı elinizden bırakmayın.

Kendinize yakışan arkadaşlar edinin. Kötü arkadaşlardan sakının. Arkadaşların iyi günde gönül şenliği, kötü günde acıların hafifleticisi olduğunu unutmayın. Dostlarınızı hatalarıyla kabullenin. Değiştiremeyeceğiniz huylar için sabırla dua edin.

Hataları ve kusurları örtün. Size karşı yapılmış hataları bağışlayabilme kahramanlığında bulunun. Darılıp, gücenmek gibi huyları yüreğinizde barındırmayın. Yapmış olduğunuz kötü davranışlardan dolayı özür dileyebilme cesaretini gösterin. Nezaket kurallarına kayıtsız uyun. Bunu yapabilmenin büyük insanların işi olduğunu hatırlayın.

Ayrılık ve aykırılık tohumları ekmeye çalışanlara, birlik ve beraberliğin en mücerret örneklerini gösterin. Gıybet, laf getirip götürme, riyakârlık, münafıklık marazlarına esir olanların haberlerini iki kere araştırıp inceleyin. Zor ve sıkıntılı zamanlarda birlik ve beraberliğinizi koruyabilme adına, size düşen fedakârlığı derhal ve çekinmeden yapın. “Ortak paydalar ne kadar az bile olsa birlik ve beraberlik için en uygun seçenektir.”

Birbirinizle yardımlaşarak aranızdaki sevgi bağlarını güçlendirin. İşlerinizde birbirilerinizle istişarelerde bulunun. Merhamet ederek merhamet umun. Borçlarınıza sadık olun. Cimri olmayın. İsraf alışkanlığından vazgeçin. Elinizdekileri paylaşabilme duygusunu ön plana çıkararak, kazancınızı katlamanın keyfini yaşayın. Sizi bu duygularınızdan dolayı istismar edenlere tavsiyede bulunun. Devam ederse aynı delikten ikinci kez ısırılmayın.

Kendinizi büyük görerek küçülmeyin. Kibir hastalığının insanı uçuruma sürüklediğini, tarihi örneklerini iyi etüt ederek inceleyin. Nemrutların, Firavunların, Hamanların ve Karunların çağdaş benzerleri olmayın.

Öyle bir çalışınız ki, hem bu dünyanız hem de öbür dünyanıza kurtuluş dilekçeniz olsun. Çalışmanın ibadetle eşdeğer olduğunu unutmayın. Rızk endişesiyle umulmaz hastalıklara düçar olmayın. Çok konuşmak, çok yemek, çok uyumakla dilinizi, midenizi, inancınızı, bilincinizi öldürmeyin. Geçinmek için tutumlu olmaya özen gösterin.

Doğruluk, dürüstlük, eminlik, fazilet, namus sizin isminizin yanında anılan sanlarınız olsun. Sizin hakkınızda ön yargılarla dolu olanlar, haset, kibir, öfke ve kıskançlık girdabında boğulanlar bile size bu hakkı vermekten geri duramasınlar.  Çocuklarına örnek insan profili çizerken ilk sizi göstersinler. Sizin adınızı koysunlar onlara.

Öyle dua ediniz ki, ihlâsınızın karşılığını alınız. Yalancı dünyaya meyledip, ekonomik kaygılar için birbirinizle didişmeyin. İnsanlara su-i zan beslemeyin. Fitne fesatlarla dolu yaşantıları, kavramları, uygulamaları kökten reddedin. Sabır ağacının en orijinal meyvelerini siz verin. Şükrederek nimetlerinizin süsünü arttırın.             

Çağdaşlığı yakalamak, bilim ve teknolojiden faydalanmak adına yapılacak olanlara ilk siz başlayın. Bu gücü mukaddes kitabınızdaki hikmetlerde arayın. İnsanın sömürülmesi adına yapılan emperyalizmin en hazırlıklı karşıtı siz olun.

Günahlara, haramlara, faydasız şeylere, yasaklara karşı sizi kamçılayan şeytani dürtülerden, bunların zıtlarını yaparak sıyrılın. Gönlünüzü, beyninizi ve azalarınızı hayır yolunun vazgeçilmez erleri tayin edin. Ödülü ise sadece Allah’tan bekleyin.

Ölümü çokça anıp kalbinizin pas tutmasını engelleyin.  Ömrünüzden dolayı hesaba çekilecek olacağınız ahiret gününe hazırlanınız.

Cennete, hem maddi hem de manevi anlamda temiz olanların girebileceğini unutmayınız. Temiz olmamanın asla mazereti olmadığını benimseyin. Kendinizi toplumda ifade ederken asla aşağılık kompleksine kapılmayın. Yaşantınız için sizi alaya almaya, sizi tehlikeli görmeye çalışanlara; “..selam..” deyin geçin. Bu sizde bir korkuya sebebiyet vermesin. Allah’tan başka hiç kimse sizin hakkınızdakini değiştirebilme gücü ve kuvvetine sahip değildir.

Yapmış olduğunuz günahlardan dolayı binlerce kez dahi olsa, tövbe etmekten geri durmayın. Tövbesiz geçen hayatın sonunun bir facia olabileceği endişesinin yersizliği ile yaşayanların tarihi örneklerini öğrenin. Nuh, Ad, Semud, Eyke halklarının başlarına gelen ibretlik olayları yüreğinizde hissedin.

Şu hikâye iyi bir ibretlik hikâye bence: “Milâttan 900 yıl önce, insanlar bir tapınağa aşağıdaki yazıyı asarak okurlar ve bayramlarını kutlarlardı: “Gürültü patırtının ortasında sükûnetle dolaş! Sessizliğin içinde huzur bulunduğunu unutma! Başka türlü davranmak açıkça lüzumlu olmadıkça herkesle dost olmaya çalış! Sana bir kötülük yapıldığında, unut ve bağışla! Ama kimseye teslim olma! İçten ol! Telaşsız, kısa ve açık seçik konuş! Başkalarına da kulak ver! Aptal ve cahil oldukları zaman bile dinle onları! Çünkü dünyada herkesin bir hikâyesi vardır.  Yalnız planlarının değil, ne kadar küçük olursa olsun başarılarının da tadını çıkar! İşinle ilgilen! Seveceğin bir iş seçersen, hayatında bir an bile çalışmış ve yorulmuş olmazsın. İşini çok seveceksin!